Sandy’s hidden treasure op Heijplaat

Wat toeval en een dosis geluk resulteerden in deze wonderschone plek aan de Maas, Sandy's hemel op Heijplaat. Nog eventjes, want in 2018 moet ze eruit.

Een ingekorte versie van dit artikel verscheen in de Uitagenda van maart 2017 (nr. 96, jaargang 11).

Toen Sandy haar bootje in 2001 voor restauratie naar Heijplaat bracht, had ze totaal geen oog voor de vervallen carbidopslag die daar op haar stond te wachten. Toeval bracht hen samen en Sandy zou geen ontwerper zijn als ze het pand niet rigoureus had aangepakt. Ze transformeerde het vervallen stenen pand uit de jaren vijftig met eigen geld en energie tot de bijzondere plek die het nu is.

Bestemming: Heijplaat

“Van een nood een deugd maken”, een spreekwoord dat wordt nageleefd door Sandy. Ze woonde en werkte voor 2001 in Kralingen, maar moest haar atelier plotseling uit. Ze was eerder al op Heijplaat geweest om haar bootje te laten repareren. Nu ging ze er opnieuw heen, dit keer om een oude ponton over te nemen. “Ik wilde daarop een atelier bouwen, maar dat ging mooi niet door.” Het ding zat vol met asbest.  Sandy: “Toen stonden we daar, op dat verlaten terrein op Heijplaat. We draaiden ons om en keken recht op dit pand. Iemand zei: ‘en dat dan?’ Dit pand bleek mijn bestemming.”

Het uitzicht is er fenomenaal.

De ingrediënten: toeval en geluk

Inmiddels is het al 16 jaar haar plek. Ze schreef een plan voor de herbestemming en huurt het voor een symbolisch bedrag. In ruil daarvoor renoveerde ze het compleet met eigen middelen. Pas als je de foto’s in oude staat ziet, besef je hoeveel werk ze eraan heeft gehad. Met pijn in haar hart moet ze er in juli 2018 uit, er is een andere bestemming voor gevonden. Gelukkig heeft Sandy altijd zin in een nieuw project. “Ik ben alweer een tijdje bezig met een oud transformatorenstation, ook op Heijplaat.” Wordt het net zo robuust? “Ja, dat is mijn ding. Daar doe ik niet per se mijn best voor, het ontstaat gewoon. Deze blauwe lampen bijvoorbeeld, die vond ik gewoon in de vuilcontainer hier! Ik heb heel wat spullen van de werf weggesleept.”

Sandy deelt haar plek op Heijplaat met hondjes Cor en Piet en regelmatig met haar vriend Albert die afwisselend in Rotterdam en Antwerpen woont. “We leerden elkaar rond 2000 kennen, in Café de Pui in Kralingen.” De eettafel maakte ze zelf. “De afbeelding komt van de cover van een boek over scheepvaart. Ik heb ‘m laten plotten op de maat van het blad, erop geplakt en vervolgens een paar keer gelakt en geschuurd.”

“Het liefst zit ik boven, kijkend naar de zonsondergang vanuit deze metalen draaistoel.” Opvallend: de houten kasten die ooit muziekinstrumenten herbergden. Sandy: “Ze komen uit het Koninklijk Concertgebouw in Amsterdam. Een vriend kocht ze op en deed er vervolgens niets mee, ik wel.”

De binnenstad is zo gehorig, je hoort je onderbuurman er pissen

Sandy is dol op haar plek op Heijplaat, maar is niet echt gehecht aan de buurt. Ze groeide ze op in de polder, “tussen de schapen en ganzen.” Dat wilde ze in ieder geval niet. Ze houdt van de reuring van de stad, maar is wel graag op zichzelf. “Ik wil niet per se in een buurt wonen en zit ook niet te wachten op nauw contact met buren. Die oude panden in de binnenstand zijn ook zo gehorig, je hoort je onderbuurman er pissen!” Heijplaat ontwikkelt zich langzaam verder, merkt ze. Die frisse wind is nodig. “Er woonden hier veel terneergeslagen arbeiders na het faillissement van de RDM. Nu herpakt Heijplaat zich en is er nieuwe aanwas.”

“Die kleine walibi is een verkeersslachtoffer uit België. Iemand hield er drie in zijn tuin, ze ontsnapten en werden alledrie aangereden.”

Meesterwerk aan de Maas

Sandy studeerde af aan de WdKA, richting fotografie. Nu maakt ze vooral driedimensionaal werk. Sandy: “Dat ging per toeval zo. Ik kwam een antiekrestaurateur tegen en hij leerde mij alle technieken. Hij verzorgde de inrichting van horecazaken en ik hielp hem.” Dat doet ze tot op heden. Zo is ze verantwoordelijk voor de inrichting van het proeflokaal van Brouwerij Noordt. “Hoe ik mezelf omschrijf? Toch wel als een kunstenaar. Ik ben niet carrièrebelust, maar doe wat ik leuk vind. Wel ben ik praktisch van aard en werk ik graag toegepast.” Ook de titel ‘levenskunstenaar’ is op zijn plaats. Samen met partner Albert geniet ze volop en zet ze niet alleen ruimtes, maar ook spullen en situaties moeiteloos naar haar hand. “Ik ben nooit bewust aan het componeren, maar gebruik toeval en geluk. Als je vraagt wat ik doe, dan weet ik het vaak niet eens! Maar dat ik straks weer een pand naar eigen inzicht mag transformeren is heerlijk!”

Geen sloop, maar sympathie

Haar grootste prestatie vindt Sandy niet de renovatie van de carbidopslag zelf, maar het feit dat het pand aan charme heeft gewonnen bij anderen. “De sloop van dit pand is van de baan, er is sympathie voor ontstaan. Ik heb ze op een andere manier laten kijken, dát is mijn grootste verdienste hier.”